Geen zin in kapitalisme

9 november 2012

Bloggen, dat is lang geleden. Ik had allicht kunnen bloggen als voorzitter van DWARS. Ik ben dat ook wel een keer van plan geweest. Ik wilde de leden van DWARS een inkijkje geven in het leven van de voorzitter, onder het mom van transparantie enzo.

Mooie plannen, maar in de praktijk heb ik ze niet uitgevoerd. Uiteindelijk had ik het er te druk voor. Of eigenlijk moet ik dat anders formuleren: ik gaf prioriteit aan andere bezigheden. Liever wilde ik de wereld redden. Dat is overigens ook geen kattepis.

(Ik schrijf 'kattepis' expres zonder -n-. De -e- in 'kattepis' is namelijk een tussen-e. Het is geen pis van katten. Het is pis van een kat. Katpis dus, eigenlijk. Omdat dat niet lekker bekt, plakken wij Nederlanders daar een -e- tussen. Maar heus, ook nog een extra -n- slaat nergens op. Ik eet dan ook nooit een pannenkoek. (Of bakken jullie één pannekoek wel in meerdere pannen…?))

Maar de wereld verbeteren dus. Dat is waar ik deze blog ooit voor heb opgestart. Ik wilde discussies aanwakkeren. Nu ik als ambteloos burger weer volledig namens mezelf mag spreken, is het daarom tijd om dat weer eens te proberen. Vooral als er inspirerende (in dit geval) vrouwen zijn die de schrijflust aanwakkeren. Jeroni blogde gisteren over feminisme, omdat ze wil dat vrouwen en mannen gelijkwaardig durven deel te nemen aan het publieke debat. Laat ook ik dan mijn bijdrage leveren aan meer vrouwen in de politieke-blog-arena.

Latara blogt sinds eergisteren over haar poging om een jaar lang van 3 euro per dag te leven. Ze vraagt zich af: wat gebeurt er als een mens zichzelf overvloedigheden ontzegt? Ook dat inspireerde me om toch weer eens te schrijven. Toeval wil namelijk dat ik al enige tijd met een idee rondloop, dat ik eerder deze week samen met Jamili heb uitgewerkt. (Jamili is, hoewel geen vrouw, bij tijd en wijle ook inspirerend.)

Het idee begon bij kapitalisme. Ik gooi de knuppel in het hoenderhok: ik heb het niet zo met kapitalisme. De vocabulaire van ‘economische groei’, ‘consumeren’, ‘winstmaximalisatie’ doet me regelmatig huiveren. Als ik in winkels loop waar ze nieuwe spullen verkopen, voel ik me ongemakkelijk. Als politici niks tegen milieuproblemen durven te doen vanwege onze concurrentiepositie, voel ik verbijstering. We verpesten de aarde. Dat is deels een feitelijke constatering (waar ik graag de politieke dan wel filosofische discussie over aanga), en deels eenvoudigweg mijn diep gevoelde mening.

Toch ben ik deel van dat systeem. Ik ben weliswaar vegetariër, maar toch sta ik soms ook ineens op een volkomen raar tijdstip een zak M&M's leeg te kanen, waar ik eigenlijk nauwelijks zin in had. Of heb ik ineens een kleffe en bovendien veel te dure croissant in mijn hand omdat ik te laat uit bed was gekomen om thuis nog een boterham te smeren. Ik heb daar geen zin meer in. Die chocola, die 'room'boter en die plastic verpakkingen deugen niet. Dat het hele station vol zit met winkels deugt niet. En dat ik blijkbaar passief genoeg ben om eraan mee te doen, deugt ook niet.

Jamili voelde dat wel ongeveer net zo, en anderen met ons. Daarom richten we deze maand een 'leefheid' op. Met een groep mensen maken we afspraken over hoe we willen leven. Wat willen we wel en niet eten, kopen, doen? De afspraken kunnen overal over gaan. Het wordt een experiment met een einddatum. Als het bevalt, dan gaan we door.

Practice what you preach. Bij jezelf beginnen. Of, om met Kant te spreken: onszelf als autonome individuen de wet voorschrijven. Kijken hoe ver we komen. (Meedoen mag!)

<< Terug

Web design & development: JV 2014 - mail@jojannekevanderveen.nl - 06-22123222